Tom, een jongen van tien jaar, zit niet lekker in zijn vel. Hij kan zich op school niet goed concentreren, zit naar buiten te staren. Als kinderen om hem heen ruzie hebben, wordt hij boos en verdrietig. Hij klaagt er thuis over dat hij het op school niet fijn vindt. Als hij thuis is, denkt hij vaak aan zijn opa. Die is een half jaar daarvoor overleden. Zijn opa, zijn vriend, zijn alles. Praten over opa wordt in die thuissituatie wel gedaan, maar er wordt vooral gepraat over ‘hoe erg het allemaal is dat opa er niet meer is’. Tijdens de sessies met Tom komen we er samen achter dat Tom vooral herinnerd wil worden aan de leuke dingen van opa. Samen werken in de moestuin of iets moois maken van hout in de schuur. Opa was handig. Ook wil Tom graag dingen weten over het ziekbed van opa en hoe iedereen alles beleefd heeft, want daarvan kan hij zich niet veel herinneren.

herinneringskistje

We besluiten om een kistje van hout te maken waar Tom allerlei dingen van zijn opa in kan stoppen. Om het kistje te maken gaan we naar een opa, mijn vader. Tom vindt het geweldig om met zo’n opa-figuur iets te timmeren in de schuur. ‘ Net als met opa’, zegt Tom. En dat is nou net de bedoeling. De leuke dingen terughalen voor een beter gevoel over opa. Het kistje wordt vakkundig in elkaar gezet. Mooi hout wordt gebruikt, houtlijm wordt secuur op het hout aangebracht en spijkertjes worden netjes in het hout geslagen.

Ook wordt er een deksel gemaakt. Tom is superblij met zijn gedenkkistje voor opa. Hij versierd het geheel met stickers, zet er ‘ lieve opa’ op en doet er allerlei spullen in die met opa te maken hebben. Van zijn oma krijgt hij een brief. Daarin heeft ze allerlei verhaaltjes over opa geschreven en wat lieve woorden voor Tom. Ook doet hij er een van papier gevouwen vogeltje in. Opa kon die als de beste maken. Foto’s van Tom en opa krijgen ook een mooi plekje. Het is een prachtig herinneringskistje.

In de week erna bekijken we samen een filmpje over opa. Het is een filmpje van het tv-programma ‘ Bakkie Troost’. Daarin wordt de zus van Tom geinterviewd over opa. Opa is op dat moment al overleden en in het programma worden herinneringen aan hem opgehaald. De interviewer en de zus van Tom bezoeken ook het graf. Een indrukwekkend stukje film. Belangrijk voor Tom om te zien en te blijven herhalen, zodat hij zijn gevoelens kwijt kan. Een paar beelden van de uitzending worden als foto afgedrukt en vinden ook een plekje in de kist.
De familie van Tom praat steeds vaker met Tom over de leuke herinneringen aan opa.
Tom krijgt het idee dat hij aan opa mag denken en erover mag praten op een leuke manier. Hij voelt zich gehoord en gesteund in zijn rouwproces.

Een paar weken later spreek ik de moeder van Tom. De sfeer thuis is vrolijker, prettiger. Het gemis van opa is dagelijks voelbaar, maar er wordt weer meer gelachen en op een fijne manier aan opa gedacht. Tom is rustiger, open. Soms gaat hij naar zijn kamer en pakt hij het herinneringskistje van opa. Dan leest hij de brief van oma over opa, bekijkt het vogeltje en de foto’s. Daarna zet hij het kistje weer boven zijn bed en loopt hij opgelucht de huiskamer in.

Opa is er niet meer, dat is verdrietig en naar. Maar het leven gaat door en het leren omgaan met verlies kun je leren. Ook als je jong bent.