Zeker in Balans: faalangstreductietraining

Zeker in balans

Pak faalangst aan

Een beetje stress of gezonde spanning mag. Maar bij sommige kinderen loopt deze stress en spanning zo hoog op dat ze niet meer kunnen presteren. Er kunnen dan zelfs fysieke klachten optreden, zoals buikpijn, zweten, misselijkheid en hoofdpijn. Als de angstklachten nog erger worden, kunnen kinderen zelfs een back-out krijgen. Op dat moment moet er ingegrepen worden om het kind verder te helpen. In deze gevallen biedt de faalangstreductietraining ‘ Zeker in Balans’  een uitkomst.

Zeker in balans

Start van de training is donderdag 14 september 2017.

Lees hier meer over deze faalangstreductietraining

De natuur in, altijd goed!

de natuur in

Het is vakantie. Vader, moeder en zoonlief stappen in de auto en maken zich klaar voor een reis naar de Ardennen. Een week lang in een prachtig huis middenin het glooiende landschap van la Belgique. Zoonlief zit achterin de auto met z’n berenknuffel, wat lees- en prentenboekjes en de i-pad. Ja, die is heel handig als je zo’n lange reis van minimal vijf uur moet ondergaan. Moeder zit voorin met de tas met proviand tussen de benen en vader rijdt, met een schuin oog gericht op de Tom-Tom, richting het zuiden van ons mooie kikkerland. Allemaal vol verwachting over wat de reis bieden zal.

De hele weg regent het en het begint al snel te schemeren.
Maastricht, Luik en Bouillon trekken aan hen voorbij. Als het tegen tienen is, rijdt de auto een hobbelig weggetje op, aan beide kanten bos. Dan doemen er lichtjes op en zien ze bekende auto’s staan. Het drietal stapt uit en wordt verwelkomd door de rest van de familie. Maar waar zijn ze terechtgekomen? Na een heerlijk verkwikkend drankje, een rondje door het vakantiehuis en wat reisverhalen tuigt iedereen naar zijn of haar bed. Er wordt heerlijk geslapen. De volgende morgen voltrekt zich het volgende:

Gordijnen worden opzij geschoven en de ooh’s en aah’s klinken vanuit meerdere kamers. Wat een uitzicht, wat een omgeving! Prachtig! Zoonlief struint het erf van de boerderij met vakantiehuis over en ontmoet twee allerliefste honden, twee poezen, twee ezels, twee paarden, een tiental kippen en twee boeren die met een schuur aan het bouwen zijn.

de natuur in

Met zijn laarzen is hij dagelijks meerdere uren buiten. Balletje trappen, appels rapen voor de ezels en paarden, knuffelen met de honden en tafeltennissen in de boomgaard. Alle stress van het schoolgaande leven glijdt van zijn schouders. Hij denkt even niet meer aan leren lezen, rekensommen en moeilijke gymoefeningen. Hij hoeft alleen maar de frisse bos- en boerderijlucht op te snuiven en zich gelukkig te voelen. Af en toe een glaasje drinken en een broodje naar binnen werken, maar verder alleen maar rondstruinen.

Hoe heerlijk kan vakantie zijn!

Een herinneringskistje voor opa

herinneringskistje

Tom, een jongen van tien jaar, zit niet lekker in zijn vel. Hij kan zich op school niet goed concentreren, zit naar buiten te staren. Als kinderen om hem heen ruzie hebben, wordt hij boos en verdrietig. Hij klaagt er thuis over dat hij het op school niet fijn vindt. Als hij thuis is, denkt hij vaak aan zijn opa. Die is een half jaar daarvoor overleden. Zijn opa, zijn vriend, zijn alles. Praten over opa wordt in die thuissituatie wel gedaan, maar er wordt vooral gepraat over ‘hoe erg het allemaal is dat opa er niet meer is’. Tijdens de sessies met Tom komen we er samen achter dat Tom vooral herinnerd wil worden aan de leuke dingen van opa. Samen werken in de moestuin of iets moois maken van hout in de schuur. Opa was handig. Ook wil Tom graag dingen weten over het ziekbed van opa en hoe iedereen alles beleefd heeft, want daarvan kan hij zich niet veel herinneren.

herinneringskistje

We besluiten om een kistje van hout te maken waar Tom allerlei dingen van zijn opa in kan stoppen. Om het kistje te maken gaan we naar een opa, mijn vader. Tom vindt het geweldig om met zo’n opa-figuur iets te timmeren in de schuur. ‘ Net als met opa’, zegt Tom. En dat is nou net de bedoeling. De leuke dingen terughalen voor een beter gevoel over opa. Het kistje wordt vakkundig in elkaar gezet. Mooi hout wordt gebruikt, houtlijm wordt secuur op het hout aangebracht en spijkertjes worden netjes in het hout geslagen.

Ook wordt er een deksel gemaakt. Tom is superblij met zijn gedenkkistje voor opa. Hij versierd het geheel met stickers, zet er ‘ lieve opa’ op en doet er allerlei spullen in die met opa te maken hebben. Van zijn oma krijgt hij een brief. Daarin heeft ze allerlei verhaaltjes over opa geschreven en wat lieve woorden voor Tom. Ook doet hij er een van papier gevouwen vogeltje in. Opa kon die als de beste maken. Foto’s van Tom en opa krijgen ook een mooi plekje. Het is een prachtig herinneringskistje.

In de week erna bekijken we samen een filmpje over opa. Het is een filmpje van het tv-programma ‘ Bakkie Troost’. Daarin wordt de zus van Tom geinterviewd over opa. Opa is op dat moment al overleden en in het programma worden herinneringen aan hem opgehaald. De interviewer en de zus van Tom bezoeken ook het graf. Een indrukwekkend stukje film. Belangrijk voor Tom om te zien en te blijven herhalen, zodat hij zijn gevoelens kwijt kan. Een paar beelden van de uitzending worden als foto afgedrukt en vinden ook een plekje in de kist.
De familie van Tom praat steeds vaker met Tom over de leuke herinneringen aan opa.
Tom krijgt het idee dat hij aan opa mag denken en erover mag praten op een leuke manier. Hij voelt zich gehoord en gesteund in zijn rouwproces.

Een paar weken later spreek ik de moeder van Tom. De sfeer thuis is vrolijker, prettiger. Het gemis van opa is dagelijks voelbaar, maar er wordt weer meer gelachen en op een fijne manier aan opa gedacht. Tom is rustiger, open. Soms gaat hij naar zijn kamer en pakt hij het herinneringskistje van opa. Dan leest hij de brief van oma over opa, bekijkt het vogeltje en de foto’s. Daarna zet hij het kistje weer boven zijn bed en loopt hij opgelucht de huiskamer in.

Opa is er niet meer, dat is verdrietig en naar. Maar het leven gaat door en het leren omgaan met verlies kun je leren. Ook als je jong bent.

Hoe simpel kan het zijn…

Afgelopen dinsdagavond kreeg ik een moeder van één van mijn klantjes aan de telefoon. Haar zoon van negen jaar was er heel serieus mee bezig geweest om zijn spanningshulpvraag die we samen hadden besproken op te lossen. Het sturen van een mailtje aan zijn juf was een gouden greep: ‘Hoe simpel kan het zijn. Dat ik daar zelf niet opgekomen ben!’, zei zijn moeder.

Keep it simple blog

Even terug naar het begin

Maar laten we even teruggaan naar het eerste contact met dit gezin in de zomer:

Het was bijna vakantie en tijd om het een beetje rustig aan te doen, ook in mijn praktijk. Ik nam aan dat de zomerperiode een ‘ lauwe’ periode zou zijn, totdat ik de moeder van de jongen (laten we hem Stijn noemen) aan de telefoon kreeg. Toen ik haar hulpvraag helder had (want ik praat niet over problemen, maar over hulpvragen), bedacht ik me meteen dat ik hiermee in de zomervakantie aan het werk moest. Stijn zag zo op tegen de weken na de zomervakantie en de start op school. Hij kreeg voorgaande jaren op maandagmorgen last van buikpijn, – kramp en kon zelfs gaan overgeven. Werk aan de winkel dus om het deze keer niet zo ver te laten komen.

Het was duidelijk dat Stijn van zijn klachten af wilde en hij wilde daar ook graag bij geholpen worden. Hij kon prachtig vertellen wat hij allemaal voelde, dacht en deed en we kwamen er samen achter, terwijl zijn moeder bij de sessie aanwezig was, dat het allemaal neerkwam op ‘ spanning voor het onbekende’. En dan vooral het onbekende van de nieuwe klas. Wat zou zijn plek zijn? Naast wie zou hij zitten? En in welk groepje? Wat zou de dagplanning worden? Samen bedachten we manieren hoe hij de spanning weg kon nemen bij zichzelf.
Als kindercoach (maar ook als oud-leerkracht en moeder) weet ik dat duidelijkheid en voorspelbaarheid belangrijk zijn voor kinderen. En als kinderen iets niet hebben na de zomervakantie is het dat wel. Ze komen in een nieuwe klas en weten nog niet wat er allemaal van ze verwacht wordt. Wij, als volwassenen, weten dat redelijk goed omdat we al die schooljaren als eens doorlopen hebben en omdat we geleerd hebben om onze spanning tot een minimum te beperken omdat we daar ‘ tools’ voor gekregen hebben.

Oplossingen zoeken

De eerste oplossing die we bedachten was: stuur een mail naar je juf en vraag haar wat je wilt weten. Antwoordt ze niet voor maandagmorgen acht uur, dan bel je naar school en stel je je vragen aan de telefoon. Dan heb je duidelijkheid voordat je naar school gaat. Hij voelde zich ook nog geholpen door een aantal kaartjes waarop helpende gedachten stonden zoals: ‘Ik doe mijn best’ en ‘Ik probeer het gewoon’. Als hij deze helpende gedachten minimaal drie keer per dag hardop zou zeggen (want dan slaan de hersenen het goed op en kunnen negatieve gedachten aan de kant worden geschoven), kon hij ook nog zekerder van zichzelf worden.

Kind en moeder beloofden meteen aan de slag te gaan als ze thuis zouden komen. We spraken af dat ik hen zo snel mogelijk zou bellen, nadat de school was begonnen om te horen hoe het was gegaan.

Toen ik Stijn aan de telefoon kreeg, bleek al snel dat het een succesverhaal was geworden. Hij vertelde dat hij met zijn moeder de juf meteen een mail had gestuurd en dat hij zondagavond voor het naar bed gaan al een antwoord had gekregen op zijn vragen. De onvoorspelbaarheid en onduidelijkheid hadden plaatsgemaakt voor duidelijkheid en voorspelbaarheid! Het mooie aan het hele verhaal was ook nog dat de lichamelijke klachten op die maandag achterwege waren gebleven en dat hij met een relaxed gevoel aan zijn nieuwe schooljaar was begonnen. Kind blij, ouders blij en kindercoach blij!

Een aantal tips

Een aantal tips voor alle ouders met een kind dat spanning voelt voor de eerste schooldag:

  • Vraag na bij je kind wat er zo spannend is aan die dag;
  • Als je geen duidelijk antwoord krijgt is het misschien een goed idee om met de juf/meester af te spreken dat je net voor het eind van de zomervakantie even een kijkje gaat nemen in de nieuwe klas. Het lokaal is al weer ingericht, de tafels staan op de goede plek, de planning hangt vaak al op het bord en je kind kan de nieuwe meester/juf alvast weer even zien.
  • Maak het onvoorspelbare en onduidelijke stukje weer bekend en prettig.

Wie weet werkt het ook voor jouw kind(eren).

Ellis